Hij woonde midden in de Onzalige Bossen bij De Steeg. In zijn huis 'De Haverkist' was geen electriciteit en geen stromend water. Hij had geen telefoon, wel twee honden en een paard, en in zijn schuur stond een zwarte lijkkoets.

"Voor eigen gebruik" zei hij in Showroom. "Als mensen dat vreemd vinden, zijn ze misschien verkeerd opgevoed. Als kind zongen wij al: Gelijk het gras is ons kortstondig leven. Gelijk een bloem die op het veld verheven nog krachtloos is en teer. De stormwind komt, haar stengel knakt, haar schoonheid gaat verloren, men kent en vindt haar zelfs niet meer. Dat zegt de psalmdichter en als je daar mee groot bent geworden, dan vind je het vanzelfsprekend dat je ook eens een keer olie in je lijkwagen doet. Da's toch logisch. Ik heb testamentair laten vastleggen dat ik met paard en wagen wil worden begraven. Als mijn kinderen mij per blikken limousine weg laten rijden zijn ze meteen onterfd."

Jaren later stond op de voorpagina van De Volkskrant een prachtige zwart-wit foto van die lijkwagen, rijdend door de bossen bij De Steeg. Daan werd toen, inderdaad met zijn eigen lijkkoets, naar zijn laatste rustplaats gereden. Zijn kinderen hoefden niet onterfd te worden. Duizenden mensen stonden langs de weg toen de wagen langsreed en duizenden waren er verzameld bij de kerk toen Daan daar arriveerde. Hij was er van overtuigd geweest dat hij het allemaal heeft kunnen zien die dag. "Niet gelijk een vuurpijl...tsjing, boem, vaart men ten hemel, maar gelijk een duif: Fladerie, Fladera...", waren zijn woorden over de dood bij het laatste gesprek dat wij voor Showroom met hem maakte.

Daan Modderman was een bijzonder mens en is een blijvende herinnering.