Op 52 jarige leeftijd begon hij samen met Fred Benavente, Ted de Braak, Jan Fillekers en Henk van der Horst aan een legendarisch televisieprogramma.
Dertien jaar lang was Alexander Pola één van de vijf van Farce Majeure. Zijn collega's noemde hem vaak "kleine gifpisser" vanwege zijn scherpe tong en tijdens een Farce Majeure-opname midden op het Leidseplein riep een rasechte Amsterdammer een keer: "Héé, gebrilde tuinekster"

Pola was de kleinste, de oudste en soms ook de wijste van het team. Hij was adrem, geestig en scherp. Honderden teksten en liedjes schreef hij voor "zijn" Farce Majeure.
Buiten Farce Majeure was hij een beroemd man door programma's als o.a. "Negen heit de klok" van de KRO-radio uit de jaren 50 en "Zeg 'ns Aaa" van de Vara-televisie in de jaren 80.

Onder de titel Farce wijdde Simon Carmiggelt in 1970 zijn Kronkel in Het Parool aan Alexander Pola.
'Vanavond ' schrijft Carmiggelt, 'zeg ik op de televisie één zin in Farce Majeure. Blijf er niet voor thuis. Ik doe het op verzoek van Alexander Pola aan wie ik niets kan weigeren omdat hij al tot mijn vriendenkring behoorde toen hij ook nog maar één zin zeggen mocht. Op het toneel. Ik was in het vooroorlogse Den Haag een aankomend verslaggever en hij een aankomend acteur. Hij werkte, voor een minuscule wedde, bij Cor van der Lugt Melsert en mocht, zoals de toneelterm luidt, een brief opbrengen. In één stuk was zijn aandeel zo gering dat hij, als het in Den Haag werd opgevoerd per tram naar de schouwburg ging en een driekwartier geldig overstapje kocht, omdat hij wist dat hij op dat kaartje weer naar huis kon. Het stuk heette Nora. Annie van Ees speelde er de titelrol in. Als om acht uur het doek opging, moest hij tegen haar zeggen: 'Dat is dan vijf kronen, mevrouw.' Zij antwoordde: 'Asjeblieft. Hou de rest maar.' Dan kon hij voorgoed af want verder kwam hij in het stuk niet voor.'

De Kronkel eindigt met: 'Wij hebben in elk geval een hoop plezier bij het maken van Farce Majeure, zei Pola tegen me. En over het Bussumse monster met het blauwe oog, deed hij deze uitspraak: Televisie is een vuilverbrandingsbedrijf, waarbij het publiek naar de rook zit te kijken.'

Op 12 october 1992 stierf Alexander Pola. Hij was toen 78 jaar.